THE LOST RECORDINGS - DUKE ELLINGTON NA ŻYWO NA BERLIŃSKIM FESTIWALU JAZZOWYM 1969•1973

Opis produktu THE LOST RECORDINGS - DUKE ELLINGTON NA ŻYWO NA BERLIŃSKIM FESTIWALU JAZZOWYM 1969•1973

8 listopada 1969 roku, na scenie głównej sali Filharmonii Berlińskiej, książę, którego portret widnieje na plakacie z okazji 70. rocznicy festiwalu Jazztage, powoli powrócił do fortepianu. Jego orkiestra dowodzi, ozdobiona olśniewającą sekcją, z której niektórzy, jak Cootie Williams i Cat Anderson, grają z nim od 30 lat. Wśród nich są również legendarni saksofoniści Paul Gonsalves, Johnny Hodges i Russell Procope.

Książę zaczyna jęczeć w „The Most Beautiful African”. Barokowa, ale perfekcyjnie zmasterowana mieszanka słonecznych barw uchwyconych podczas trasy Dakar, rozpoczynana solo na saksofonie, a następnie podchwytywana przez wybuchy inwencji całej orkiestry lub jej części. Ton jest ustalony. Cat Anderson rozpoczyna frenetyczny „El Gato”, który wstrząsa publicznością swoimi piskliwymi, dobrowolnymi dekonstrukcjami i przywołuje rewolucyjne, fragmentaryczne i niedokończone gesty Theloniousa Monka czy Cecila Taylora. Kontrast ten jest analizowany z delikatną kontynuacją „I Can't Get Started” tuż przed 43-sekundowym nawiasem „Caravan”, zaprezentowanym jako figlarne połączenie z ekstrawaganckim „Satin Doll”, który mistrzowsko wieńczy ten koncert.

W 1973 roku, na kilka miesięcy przed śmiercią, Duke powrócił do Berlina w składzie skupionym wokół swojego tria (Joe Benjamin na kontrabasie i Quinten „Rocky” White Jr. na perkusji), do którego dołączyli Harold Johnson na trąbce, klarnecista i saksofonista barytonowy Harry Carney – oraz jego wieloletni partner, saksofonista tenorowy Paul Gonsalves. Duke Ellington umieścił tu swój fortepian w centrum uwagi, czyniąc go siłą napędową całości, a także jej harmoniczną i rytmiczną ramą.

W tym bluesie, który otwiera koncert, słyszymy Debussy'ego. Po nim następuje „Take the A Train”. Książę lubi zmiany w atmosferze. Tylko tu i ówdzie, momentami, chaotyczne fragmenty mowy przypominają nam, jak Książę potrafił z wprawą czerpać z odważnych harmonii swoich współczesnych. A potem odważa się na wszystko. Na przykład oferuje swojemu zespołowi rytmiczną wirtuozerię Baby Laurence'a w stepowaniu w „Tap Dance”. Magia się dzieje. Sukces jest totalny.

Dwa koncerty w Berlinie, dwie strony poetyckiego wszechświata, dwie wizje alchemika, który potrafił czerpać z łatwością, ale też z mieszanką uniesienia i autorytetu, z harmonijnych źródeł wszelkiej muzyki, tworząc formułę, którą lubił: „Istnieją tylko dwa rodzaje muzyki: dobra i zła”. Mieliśmy niezwykły przywilej wskrzeszenia tego, co najlepsze.

STRONA A

STRONA B*

1. 1. • • Duke Ellington, fortepian
        • Joe Benjamin, gitara basowa
        • Quinten „Rocky” White Jr., perkusja
        • Harold „Money” Johnson, trąbka
        • Paul Gonsalves, saksofon
        • Harry Carney, saksofon barytonowy, klarnet

1. 1. • *Duke Ellington, fortepian, lider
      • I jego orkiestra, w skład której wchodzą:
      • Cat Anderson, Cootie Williams, Mercer Ellington, Trąbka
      • Harold Ashby, Johnny Hodges, Paul Gonsalves, Russell Procope, saksofon
      • Harry Carney, saksofon barytonowy, klarnet
      • Rufus Jones, perkusja

Nagrano w Berlińskiej Filharmonii
Berlin Jazz Festival, 2 listopada 1973
STEREO ℗ 1973 RBB

*Nagrano w Filharmonii Berlińskiej
Berlin Jazz Festival, 8 listopada 1969
MONO ℗ 1969 RBB

Zremasterowane ℗ & © 2022 The Lost Recordings z oryginalnych kaset analogowych